Ooit maakte ik een verhaal over Dennis Schulp. Schulp had niet alleen de voornaam en de looks van Dennis Bergkamp, hij kon ook zo goed voetballen. Helaas bleek hij mentaal niet opgewassen tegen het betaalde voetbal. Van Ajax ging hij naar Volendam, Willem II, De Graafschap en daarna zelfs naar een amateurclub. Ik sprak voornamelijk met de vader die ook zijn manager was. Beter dan in het artikel kon het niet verwoord worden: de vader was het probleem! Ik oordeelde hard: vader Schulp moest eens normaal gaan doen.

Zijn de verhalen van de profs in het groot wat wij, vaders en coaches, in het klein beleven? Is het een spiegel waar we iets aan hebben? Kort voor de winterstop speelt ons team, de D2 van Orion, de stadsderby tegen Trekvogels D1. Zoon Teun heeft er zin in. Sam uit zijn klas speelt bij de tegenstander en die zal hij eens even een vette nederlaag bezorgen. Daar komt aanvankelijk weinig van. Trekvogels is beter. Toch komt Orion op 0-1 en 0-2. Zoon Teun jaagt als een Jack Russel tussen de vijandelijke verdediging door. Kort voor tijd kopt hij zowaar de 3-0 binnen en in zijn juichloopje zit zoveel blijdschap dat ik langs de kant kramp krijg in mijn ‘grijns-spieren’. Ik probeer normaal te doen, maar dat is erg lastig.
Een paar weken later spelen we een wintertoernooitje. We hebben twee weken niets gedaan vanwege de kerst. Zoon Teun is niet vooruit te branden vandaag. Net als veel van zijn medespelers trouwens. Ik zie het gelaten aan. Af en toe roep ik een aanmoediging of aanwijzing. Mismoedig gaan we in de rust de kleedkamer in. Daar houdt medecoach Rob een donderspeech.

Na afloop – het is eerder slechter dan beter geworden – lopen we samen naar de auto. Hij is fris gedoucht. ‘Jammer van die ene kans’, zeg ik. ‘Ik kreeg hem voor links’, zegt hij verontschuldigend. Vrij vertaald zei ik: ‘Het ging kloten vandaag.’ Vrij vertaald zei hij terug: ‘Klopt pap. Meer zat er niet in.’ Soms is voetbaltaal zo mooi. Ik ben blij dat ik rustig ben gebleven.

De woensdag erop trainen we. Na de warming up lijken mijn jongens op een groepje huisvrouwen met overgewicht. Ze bewegen nauwelijks en het onderlinge gekwaak is oorverdovend. Gilles is normaalgesproken een van de voetballers is die het vuurtje aan kan steken. Mijn ‘Kom op Gilles, de training is nu echt begonnen’, komt niet aan. Bij een oefening is hij de man met wie de rest moet combineren, de ballen vliegen alle kanten op. Ik zie het drie keer aan en ontplof: ‘(vloek) Gilles. Wat ben je aan het doen. (overslaande stem) Geef die bal eens goed. (vloek)’.

‘Maar trainer, ik probeer…’ , moppert hij. ‘Je probeert niets’, roep ik. ‘Deed je dat maar.’ Gilles schudt zijn hoofd. Om me heen is het stil geworden. Zo boos hebben ze me nog niet gezien.  Zoon Teun kijkt de andere kant op. Hier hoort hij echt niet bij.

Of ik te boos deed,  vraag ik mijn zoon na de training. Hij zwijgt even. Daarna: ‘Wat denk je zelf pap?’ Ik schaam me, besef ook dat ik het nooit goed kan doen. ‘Maar de training ging daarna wel beter’, zeg ik. Dat kan hij niet ontkennen. ‘Je zegt zelf dat schreeuwen nooit helpt. Doe maar gewoon pap.’ ‘Ik ga het proberen jongen’, hoor ik mezelf zeggen.

Marcel Rözer

Januari 2012

Verdedigen, buitenspelval, tackelen, stevige pressing, afwachten, tactische concepten: wat zou het fijn zijn als jonge kinderen al deze termen nog niet in de oren hoeven te knopen, maar dat ze gewoon lekker tegen een balletje mogen trappen, experimenteren met hun vaardigheden, het spel ontdekken en helemaal hun eigen gang kunnen gaan. Met z’n allen naar voren en met z’n allen naar achteren. Dat is nog eens teamdiscipline.

Maar net zoals in het echte leven willen we scoren en winnen en pakken we dit gedegen aan. We gaan voor het linkerrijtje op de ranglijst, waarbij ieder zijn taak kent, ieder zijn plicht heeft en we gaan voor de uitgekiende overwinning. De Uitblinkers komen centraal te staan en sommige kinderen komen daardoor nauwelijks aan spelen toe. Natuurlijk snappen we dat Real Madrid onder leiding van de Portugese coach Mourinho zo te werk gaat, maar moet dat ook in de F16 van de plaatselijke FC De Groene Grassplijters zo zijn?

Als ouder hoop je dat je kind gewoon lekker kan spelen, dat het plezier heeft en zich op een leuke manier kan laten gaan en kan ontwikkelen. FC De Groene Grassplijters zou hier voldoende ruimte voor moeten geven. Talent komt wel bovendrijven en tegen de tijd dat de scouts van Mourinho en Guardiola zich ruziënd in lange regenjassen langs de lijn verdringen kun je je afvragen of de serieuze tijden gaan beginnen. En wordt je kind dan op en naast het veld net zo’n Uitblinker als Messi dan heb jij daar natuurlijk geen bezwaar tegen…

Sandra Blikslager

Januari 2012

Ik kijk beteuterd, maar hij heeft gelijk. Ik heb deze week een verhandeling gehouden over de invloed van de trainer/coach. ‘Die wordt overschat.’ Aanleiding was het gedrag van de clowns van de eredivisie, de voetbaltrainers die wekelijks met vier camera’s op hun snufferd knettergek worden gemaakt. En die hun frustratie dan uitleven op ‘de vierde man’, het zieligste beroep in voetballand.

Na de wedstrijd fiets ik alleen naar huis. Zoonlief staat heel lang onder de douche tegenwoordig en kletst in een soort geheimtaal – ‘man, die gast heeft denkst’ – met zijn voetbalvrienden. Ik denk aan al die trainers die mij iets bij probeerden te brengen.

Zo waren er de types die er stonden omdat ze eigenlijk zelf nog wilden voetballen. Prototype was Willem, een ex-prof. Willem was heel dun geweest, maar had in de loop der jaren een kogelronde buik ontwikkeld. Zeg maar rustig een pens. Willem kon de jochies van dertien niet meer bijbenen. Dus moest je tijdens het partijtje, waarin Willem áltijd meedeed, goed uitkijken. Onze eigen trainer lanceerde je makkelijk richting Melkweg als je hem dichtbij passeerde. En zo leerde je van Willem heel veel.

Dan waren er de jeugdtrainers die het niet aan konden. Zij konden zelf niet voetballen en begrepen ook nog eens niets van kinderen. Ik herinner me Bolleke. Een rond mannetje met een jampotbril. Trainingen van hem leken nog het meest op het heelal net na de oerknal: iedereen bewoog in de chaos alle kanten op.

Verder was er een éénarmige trainer die opviel door zijn eindeloze geduld. Stoppen en passen heb ik geleerd van Gertje, een klein ventje die de volgende theorie had: stoppen en passen liggen aan de basis van het voetbal. En dus deden we niets anders. Koppen leerde ik van al genoemde Willem. Net als een paar gemene trucs om te harde tegenstanders te intimideren.

En nu ben ik zelf al weer een paar jaar trainer en coach. Hoe zullen die jongetjes later op mij terug kijken? ‘Die vader van Teun, daarvan leerde ik passen en trappen.’ Of: ‘Alleen buiten de wedstrijden toerekeningsvatbaar.’

Mijn voordeel is dat ik een nog fanatiekere collega-trainer heb. Met totaal eigen opvattingen over het trainerschap. Hij heet Rob. Aan het begin van dit seizoen begonnen we samen aan de D2, een nieuw team. Vijftien jongetjes keken ons bij de eerste training verwachtingsvol aan. Rob nam het woord: ‘Jongens, we hebben geen waterzak.’ De ventjes keken hem niet begrijpend aan. ‘Dan moeten we die kopen’, zei een bijdehandje. ‘Nee, we hebben er geen omdat we niet aan een waterzak doen.’ Stilte. ‘Wij houden niet van dat liggen en kreunen en aanstellen. Als je pijn hebt, sta je op en ga je weer voetballen. Lukt dat niet, dan kom je maar naar de kant.’ De mannen keken eerst vol ongeloof, maar de boodschap kwam daarna toch binnen.

Nu de eerste helft van het seizoen er bijna op zit, kan ik zeggen dat Robs intro heeft geholpen. De waterzak hebben we niet nodig. Bij een echte blessure komen ze naar de kant, en anders voetballen ze door. Of dat belangrijk is? Natuurlijk niet!

Belangrijk is dat ze kunnen voetballen en dat wij dat met al onze voorkeuren en gebreken mogelijk maken. We scheppen een kader, daarbinnen mogen vijftien jongetjes van twaalf en dertien drie keer per week het leukste spelletje ter wereld spelen. Plezier is ons motto, ons doel en onze voorwaarde.

En de Robin van Persies en Arjan Robbens? Die breken echt wel door. Dankzij en ondanks trainers als wij.

Marcel Rözer

December 2011

• Blijf rustig en laat je door niemand gek maken.
• Denk van te voren alvast na over vragen die je in de commissiekamer kunt stellen: welke kleedkamer is voor ons, wat moet ik met de spelerskaarten doen (vanaf D-tjes), waar krijg ik een wedstrijdformulier, wie haalt de limonade voor in de rust? Schakel daarvoor een andere ouder in!
• Vergeet de kleedkamer niet op slot te doen tijdens de twee speel helften.
• Blijf tijdens de wedstrijd ver uit de buurt van vaders. Die gaan je toch maar vertellen hoe je het moet doen, en die raad heb jij nu helemaal niet nodig.
• Is het een uitwedstrijd? Soms moet je een borg betalen voor de sleutel van de kleedkamer en je moet uitzoeken hoe de limonade wordt geregeld.
• In de kleedkamer vertel je het team duidelijk en op vastberaden toon dat jij de leiding op je hebt genomen alsof je dit al lang zo besproken had met de trainer.
• Zijn er nog ouders aanwezig, stuur ze allemaal de kleedkamer uit, dat houdt het lekker rustig.
• Houd een positieve en enthousiasmerende toespraak voor de kinderen. Zeg bijvoorbeeld hoeveel vertrouwen je erin hebt dat ze deze wedstrijd goed gaan spelen. En dat je het gevoel hebt dat er heel veel zal gaan lukken.
• Hebben ze een yell? Doe die na de toespraak.
• Bedenk samen met de kinderen de beste manier om de wedstrijd te gaan winnen. Meestal weten ze zelf drommels goed op welke plaats in het veld ze moeten staan en wat ze moeten doen. Experimenteer niet met een volstrekt nieuwe opstelling, houd het allemaal zo normaal mogelijk.
• Weet je van tevoren dat je moet coachen: vraag de vaste coach om een favoriete opstelling en breng die alsof je ‘m zelf bedacht hebt.
• Vraag ze een voor een wat hun taak in het veld is en welke opdracht ze zichzelf meegeven.
• Heeft het team geen vaste keeper? Zorg dan dat in de tweede helft een ander kind keept. Zie er op toe dat de keeper handschoenen aanheeft!
• De scheidsrechter is de baas!
• Zijn er wissels? Schrijf de namen van alle teamleden op een lijstje en houd een pen bij de hand. Dat is niet raar! Afhankelijk van de grootte van het team en het aantal wissels stel je ongeveer het aantal speelminuten vast. Rekenvoorbeeld: als er 7 kinderen spelen (F- en Eteams) en er zijn er 9 komen opdagen, dan staan er 2 in de wissel. Er staat 1 kind in het doel. De keeper wisselt niet mee, je moet dus in 40 (F) of 50 (E) minuten zorgen dat 8 kinderen ongeveer even lang spelen. Bij F-jes kan je er voor kiezen ze iedere 2,5 minuut te wisselen, dan wissel je ze allemaal tijdens een helft, dus 2 keer in totaal. E-tjes geef je 5 minuten. Laat een andere ouder van je team klokken. Vraag of die je tijdig waarschuwt en wissel een kind op een rustig moment. Ben je echt de enige ouder? Gebruik de stopwatch van je telefoon. Streep de naam van een kind dat in de wissel heeft gestaan af van je lijstje.
• Blessures en huilpartijen met je ook oplossen. Je hebt dus de sponsentas altijd naast je staan gevuld met water. Misschien zelfs een bidon met limonade. Een paar pleisters in de zak van je jas (nooit nodig) kunnen wonderen doen. Je maakt indruk als niet de eigen vader maar de coach de grote trooster is tijdens de wedstrijd.
• Strik veters als je ziet dat die los zitten (F-jes).
• Evalueer in de pauze met de kinderen de eerste helft en bespreek met ze hoe dingen beter kunnen. Houd de toon opgewekt en positief, ook als het team met grote cijfers achter staat.
• Trek een jasje van de club aan. Dat ziet er niet uit maar zo maak je wel indruk als officiële begeleider. En het duurt maar een uurtje.
• Na de wedstrijd, komen de penalty’s. Om beurten schieten ze op doel. Het doelsaldo telt niet mee voor de uitslag van de wedstrijd. Let er tijdens het nemen van de penalty’s na de wedstrijd op dat de keeper(s) uit de wedstrijd ook de penalty’s keept(-en).
• Geef voor en na de wedstrijd, de scheids rechter en de coach van de tegenpartij een hand, let erop dat de spelers elkaar ook de hand schudden.
• Neem je voetbalmoederhandboek mee als snel naslagwerk.

Uit: Moeders langs de lijn, handboek voor de voetbalmoeder, Sandra Blikslager, uitgeverij Tipi, www.uitgeverijtipi.nl

Dan gaat de wekker. Je realiseert je dat het de dag is waarop het allemaal gaat gebeuren. In een keurig trainingspak van de club, je driedelig kostuum bewaar je immers voor het coachen van de D1, rijd je samen met je zoon naar de wedstrijd. In de auto wordt de opstelling dwingend door je zoon opgesomd. Uiteraard trek je je daar als coach die het beter weet, niets van aan. Sterker nog, je deelt je zoon mee dat als hij zo door gaat hij kan gaan bankzitten de eerste helft.
De toon is gezet en je zoon dimt gelukkig al in…

Bij de club aangekomen staat een aantal ouders en kinderen je op te wachten. Verwachtingsvolle en gespannen blikken wisselen elkaar af. Blijkbaar wordt er iets van je verwacht en hopen ouders dat je dit gaat waarmaken. De te coachen spelers zitten er allemaal niet mee en zijn al vrijwillig aan hun warming-up begonnen. Het plezier spat er vanaf als zij de bal afwisselend rondtikken en hooghouden en jij realiseert je dat het daar uiteindelijk toch om gaat. Als de laatste jongens en meisjes zijn gearriveerd, neem je ze mee naar de kleedkamer om daar je voorbespreking te houden. Onderweg word je aangehouden door een man die jou een week eerder bij de wedstrijd was opgevallen omdat hij zo stond te schreeuwen naar zijn zoon. Het blijkt de vader van Jeffrey te zijn.

Bevooroordeeld door zijn eerdere gedrag ben je hoogst verbaasd dat de man zich aanbiedt om jou bij te staan als leider van het team. Hij wil je graag wat taken uit handen te nemen zoals het invullen van het wedstrijdformulier, het schenken van thee in de rust, een noodscheidsrechter regelen en allerhande andere klusjes waar je als coach niet altijd tijd voor hebt of misschien liever niet doet. Wat heerlijk: een aanvankelijk negatieve ouder die zich met positieve zaken bezig wil gaan houden. Dat is ook weer opgelost.

Dan de wedstrijd zelf: het enthousiasme bij de warming up en je bezielende voorbespreking hebben wonderen gedaan. Je team scoort aan de lopende band en krijgt juichende aanmoedigingen van publiek langs de kant. Je roept bij het laatste doelpunt uit: ‘WE WORDEN WERELDKAMPIOEN!!’ Terwijl je het zegt bedenk je dat die promotie naar de D1 bij nader inzien een wat slappe doelstelling was.

Sandra Blikslager

December 2011

>” />De klok gaat richting elf uur, de wedstrijd is een kwartier oud en we spelen slecht.We, dat is de D2 van Orion in Nijmegen. Wé zijn een selectieteam, dat wil zeggen dat wé niet héél goed zijn (die spelen in de D1), maar wel een beetje goed. Ik ben, samen met mijn vriend en voetbalvader Rob, coach én trainer van dit team van veertien jongens tussen de tien en twaalf jaar. Hij traint ze op maandag, ik op woensdag en samen doen we de wedstrijden.

Ik heb mijzelf net loeihard ‘Jesper’ horen roepen, zo hard dat de ouders langs de kant me verontrust aankeken. Zo hard ook, dat een fietser die net voorbij kwam riep, ‘of alles verder goed ging’. Ik kan heel hard schreeuwen op een voetbalveld. En dat komt doordat ik vind dat ik verstand heb van voetbal. Ik voetbal vanaf mijn vijfde en als ik alle voetbaluren met terugwerkende kracht betaald zou krijgen, zou ik miljonair zijn. Voetbal is mijn ambacht, mijn manier om de wereld te bekijken en te begrijpen. Het is dan ook geen wonder dat er tussen de onwetende ouders langs de kant en mij vaak een kloof ter grootte van de Grand Canyon gaapt. Daar komt nog eens bij dat ze me niet kennen, dit team is nieuw.

Jesper, die daarnet zo hard uit zijn voetbaldromen werd gewekt, is een klein, dromerig mannetje. Zijn ouders zijn net gescheiden en daar heeft hij het moeilijk mee. Hij is er niet bij met zijn hoofd en een deel van mij heeft alle begrip. Maar dat deel staat nu helaas niet langs de kant van het veld. Die andere ik, die er niet is, heeft redelijkheid hoog in het vaandel staan en maakt in en uit principe geen ruzie met andere mensen.

Op het voetbalveld ben ik een ander mens. Dat Jesper op dit moment vrij onzeker is over zichzelf, dat zal me even een rotzorg zijn. Jesper is de rechtshalf in mijn elftal en hij loopt telkens de verkeerde kant op. In voetbaltaal: hij kiest verkeerd positie. En dat ga ik hem uitleggen, ook al sta ik 43 meter bij hem vandaan. Mijn stem gilt, trilt, dreunt, maar Jesper snapt niet wat ik bedoel. Achter de omheining wordt er gemompeld.

Dan is er een aanval van de tegenpartij. Jespers tegenstander kan zo doorlopen naar de goal en… de 0-1 is een feit. Een van de ouders zegt vrij hard ‘jammer dan’. Ik haal diep adem voor een ferm scheldwoord, maar gelukkig is er nog een gezonde rest in me die op de rem trapt. Ik kijk naar een wolk zo groot en hoog als een wolkenkrabber in een verder knalblauwe lucht. Dat helpt. Jesper loopt dicht langs de dugout. Hij lacht! Hij lacht? Ik wil ontploffen, die woede moet eruit. Maar dan kijk ik nog eens goed en ik zie dat het ventje op is van de zenuwen. Lijkt het maar zo, of is die lach een zenuwtrekje? Ik hoor mezelf roepen: ‘Kom op Jesper. Volgende keer beter.’

Ik haat ‘volgende keer beter’, maar nu is het een goede zin. Ik zie hoe hij zich ontspant. En dat ontspant mij ook. Even later is het rust en komen mijn jongens de kleedkamer in. Ze zijn op een leeftijd dat ze nog klein zijn en ook al groot worden. Ik tik Jespers schouder even aan als hij langs me oploopt. Dan begin ik mijn ‘praatje voor in de rust’. Ik ben strenger dan ik zou willen, maar de groep kan het makkelijk aan. Op mijn vraag wat er fout ging, gaan er zes, zeven vingers de lucht in. Inclusief die van Jesper. Ik geef hem het woord: ‘We moeten beter in onze positie blijven… En ik helemaal.’ De anderen zeggen dat het wel meevalt, dat Jesper toch ook de pass gaf voor onze enige kans. Ik vind steeds meer de persoon terug die ik eigenlijk wil zijn. Ik pik er nog een paar positieve punten uit en vraag daarna of ‘we er in de tweede helft voor gaan’. Ik zie hoe de ruggen gerecht worden, hoe in sommige ogen een vuurtje brandt en hoe Jesper samen met anderen naar buiten loopt. Hij heeft er zin in.

Marcel Rözer

Oktober 2011

Vanaf het moment dat je voetbalouder bent, is er om te beginnen al geen uitslapen meer bij op de voorheen zo heerlijk voortkabbelende zaterdag. Je gaat immers samen met je topvoetballer in spe al vroeg in de morgen de groene velden op. Daar komt vervolgens het een en ander op je af. Soms schuilen er zelfs kleine addertjes onder dat strakke groene gras…

Het begint natuurlijk al met de aanschaf van een paar prachtig mooie kicksen. Je kleine zal alles uit de kast halen om je te verleiden tot de aanschaf van echte Messi’s. Natuurlijk geloof je in het talent van je kind en dat zijn of haar droom uitkomt. Spelend op de vederlichte schoentjes gaat je ambitieuze spruit immers moeiteloos het eerste duel aan. Zoon of dochter overleeft de sliding en jij bent weer een voetbalterm wijzer. Al snel ken je ook voetbalkreten als buitenspel, passen en schwalbe.

Je zult in de voetbalsport met allerlei mensen te maken krijgt; trainers, coaches, coördinatoren, bestuurders en andere ouders. Doorgaans verlopen die contacten spontaan en gezellig. Toch gebeurt het weleens dat je zaterdag anders en minder vrolijk verloopt dan je van tevoren gedacht had, en dat ervaar je snel genoeg…

Als ouder van een voetbalpupil is het daarom handig als je naast een diploma voor chauffeur van de spelersbus, een kookdiploma ook een diploma van een cursus mediation, conflicthantering in de volksmond, op zak hebt. Vooral van die laatste cursus zul je profijt hebben, omdat je geregeld al je tactische vaardigheden moet gebruiken. In het voetbal gaat het er namelijk hetzelfde aan toe als in het echte leven, en soms heftiger. Denk maar aan de spotjes die nu op de televisie worden uitgezonden. Natuurlijk herken jij je als voetbalouder helemaal niet in deze ouders: jij blijft immers altijd sportief, positief, aanwezig om je kind te ondersteunen en te helpen waar dat nodig is.

Denk er verder aan dat je je kids niet zomaar voor de poorten van het voetbalveld dumpt. Vooral in de winter gebeurt het nogal eens dat een wedstrijd niet doorgaat en dan staat jouw zoontje daar urenlang in de kou, of in de kantine voor de tv. Een beetje voetbalouder is weer wel, net als zijn en haar kroost, actief op Facebook, Hyves, Twitter en het onmisbare e-mailadres om op moderne wijze met elkaar te communiceren.

Ook een andere belangrijke taak van de voetbalouder is het betalen van de contributie! Voetbalverenigingen hebben net zo goed last van de financiële crisis, dus je begrijpt dat de penningmeester je eeuwig dankbaar zal zijn voor het, op tijd, betalen van de contributie. En voor wie dat bedrag moeilijk kan opbrengen, zijn er speciale Jeugd Sportfondsen waar je kunt vragen om een bijdrage.

Nu de allerbelangrijkste tip. Geniet van je kind dat voetbalt. Moedig hem of haar aan en blijf lekker positief zodat jij en je kind nog heel lang kunnen genieten van deze heerlijke sport!

Sandra Blikslager

Oktober 2011

Heeft u totaal geen verstand van voetbal? Of spreekt u niet goed Nederlands? Dat maakt niet uit. Iedere vader of moeder kan voetbalouder worden. Want elk kind verdient een ouder die vol trots achter hem staat. Oók op het voetbalveld.

Nordin (29) uit Arnhem
“Het is gewoon superleuk met die gasten. Soms geef ik op mijn manier ook nog wel eens aanwijzigingen…niet dat ze er wat aan hebben…” Nordin, Voetbalouder van Mo en nog 12 vriendjes

Gijs (34) uit Enschede
“Een toernooi vind ik extra leuk: Het is een leuke dag waarop de zon altijd schijn; lekkere drukte rond het veld en er is gezellige muziek. Vorig jaar won mijn dochter een beker. ” Gijs uit Enschede

Fatima (30) uit Amsterdam
“Ik werk in de verpleging ook vaak in het weekend. Ik zie mijn zoon dus niet zo vaak spelen. Maar als ik er ben neem ik altijd voor iedereen wat lekkers mee.” Fatima uit Amsterdam

Keano (37) uit Utrecht
“Na een middag helpen in de kantine vond ik het zo leuk, dat ik nu regelmatig inval als een andere ouder niet kan.” Keano uit Utrecht

Ook kan uw kind op een leuke manier een betere voetballer of voetbalster worden, onder leiding van ervaren trainers en begeleiders. Samenwerken, samen spelen en samen plezier maken. Daarnaast organiseert de vereniging vaak leuke activiteiten: een bingo, een sinterklaasfeest of een toernooi. Zo is er bij de vereniging altijd iets te doen!

De vereniging kan niet bestaan zonder enthousiaste vrijwilligers en betrokken voetbalouders. Van de voorzitter tot de teambegeleider: allemaal zetten zij zich in hun vrije tijd in voor de vereniging. Zo kan ook uw kind doen wat hij of zij het liefste doet: voetballen!

Voorzitter
De voorzitter zorgt ervoor dat alles goed draait op de club: nu en in de toekomst. Hij maakt een plan voor de zaken die beter moeten en zorgt dat dat (met hulp van anderen) ook gebeurt. De voorzitter benadert, net als de andere bestuurleden, ook bedrijven en bedrijfjes die de club misschien willen sponsoren. De voorzitter heeft regelmatig contact met de KNVB over het wel en wee op de club.

Frans de voorzitter:
“Mijn zoons van 8 en 11 jaar vinden het leuk dat hun vader voorzitter is van hun ‘cluppie’. En ik vind het een uitdaging om samen met de andere vrijwilligers te zorgen dat alle leden lekker kunnen voetballen en dat alles goed geregeld is. Samen maken we de vereniging!”

De penningmeester
De penningmeester zorgt dat de club financieel goed draait. De belangrijkste inkomsten voor de club zijn de contributie van de leden, de inkomsten van de kantine en de bijdragen van sponsors. Aan het eind van het jaar stelt de penningmeester met de accountant het jaarverslag op.

Nigel de penningmeester:
“Ik regel in mijn vrije tijd alle geldzaken op de vereniging. Klinkt misschien saai, maar het is heel leuk om te doen. Wist u trouwens dat er een Jeugdsportfonds is, speciaal voor gezinnen die niet genoeg geld hebben voor de contributie en nieuwe voetbalschoenen? Want elk kind moet kunnen sporten.”

Ledenadministratie
Als u uw zoon of dochter aan wilt melden moet u meestal bij de ledenadministratie een aanmeldingsformulier aanvragen. Die zorgt dan dat uw zoon wordt ingeschreven in de juiste leeftijdscategorie.

Sharon de secretaris:
“Als secretaris ben ik de regelneef van de vereniging. Ik stel onder andere het jaarverslag op, beheer het archief en handel de post af. Ook zorg ik elk jaar dat de kampioensteams gehuldigd worden. Het is veel werk, maar ik doe het graag. De vereniging voelt echt mijn tweede thuis.”

Kantinecommissie
Dit zijn de mensen die bijna elke week achter de bar staan en alles regelen wat met de kantine te maken heeft. Ze zorgen van het inkopen van frisdrank, koffie, snacks en snoep. Ze zorgen dat er elke week een paar ouders komen helpen en ze zorgen dat de boel weer wordt schoongemaakt. Het zijn meestal gezellige mensen die ook de bingoavond en het sinterklaasfeest organiseren.

Marina van de kantinecommissie:
“Ik regel het rooster van de kantine. Daarvoor vraag ik de ouders één of twee keer per jaar of ze een paar uur willen helpen. Meestal zorg ik dat moeders van kinderen uit hetzelfde team tegelijk kantinedienst hebben. Dat is wel zo gezellig.”

De jeugdcommissie
De jeugdcommissie zorgt dat de teams goed worden samengesteld en dat er voor elk team een goede trainer is. Aan het begin van het seizoen organiseren zij vaak wat oefenwedstrijdjes om te kijken wie bij wie in het team komt en of er talentjes bijzetten die in een selectieteam kunnen spelen. Maar ze houden meestal ook rekening met vriendjes of vriendinnen die graag bij elkaar willen spelen.

Youssef van de jeugdcommissie:
“Ik heb jarenlang in het eerste elftal gevoetbald. Toen mijn zoon vorig jaar lid werd, ben ik gevraagd voor de jeugdcommissie. Wij delen onder andere de teams in en zorgen dat alle teams een trainer hebben en een leider of coach. Ook kunt u als ouder altijd bij ons terecht met vragen.”

De materiaalman
De materiaalman is meestal te vinden in de buurt van de kleedkamers. Hij deelt de ballen uit en zorgt dat in de rust de limonade klaar staat. Het is vaak een ondankbare rol, want als de kleedkamers modderig worden achtergelaten is hij ook degene die de kleedkamer aanveegt.

Joop de materiaalman:
“Ik zorg op zaterdag dat alle materialen klaarstaan en de ballen goed opgepompt zijn. In de rust zet ik de limonade of thee klaar voor de teams. Gelukkig zijn er altijd ouders die de lege kannen terugbrengen en de plastic bekertjes weggooien. Want in mijn eentje kan ik het niet.”

Jeugdtrainer
Dit zijn de mannen (en soms vrouwen) die op woensdag-middag de training verzorgen. Ze weten hoe ze uw zoon of dochter beter kunnen maken met voetballen. Ze leren samenspelen en afspraken nakomen. Af en toe overleggen ze met de jeugdcommissie over de verschillende teams. Jeugdtrainers krijgen soms iets betaald van de club.

Kenneth de jeugdtrainer:
“Op mijn werk zit ik de hele dag achter mijn bureau. Ik vind het heerlijk om op woensdagmiddag met negen jeugdspelertjes buiten op het veld bezig te zijn. En als ik ‘mijn mannen’ steeds beter zie samenspelen en plezier zie maken, ben ik enorm trots.”

Teamleider of Jeugdleider
Dit is meestal een ouder van één van de kinderen uit het team. Hij (of zij) maakt de opstelling en geeft tijdens de wedstrijd aanwijzingen. Bij hem moet u zich afmelden als uw kind een keer niet naar de wedstrijd kan komen en hij regelt ook dat er bij uitwedstrijden genoeg ouders zijn die de kinderen kunnen rijden. Misschien wordt u ook zo’n super-voetbalouder.

Karin de teamleider:
“Mijn dochter is helemaal gek van voetbal. Haar hobby is inmiddels ook mijn hobby geworden. Ik heb de KNVB-cursus Jeugdvoetballeider gevolgd en ben nu leider van Meisjes E3. Heel bijzonder dat ik alle mooie momenten op het voetbalveld met mijn dochter en haar team kan delen.”

Je zweet dan namelijk veel waardoor je vocht kwijt raakt. Dit is ook het geval als het warm weer is. Waarschijnlijk heb je wel eens gemerkt dat je dan eerder hoofdpijn krijgt. Voorkom dit door veel water te drinken. Je kunt je dan langer concentreren en daardoor ga je er zelfs beter van leren!

• Het is belangrijk dat je 1,5 liter vocht per dag drinkt. Ook melk, thee en vruchtensap mag je daarbij meetellen;
• In tegenstelling tot veel frisdranken en vruchtensappen zit in light frisdrank geen suiker. Het is daarom beter dan gewone frisdrank. Wel zitten er soms weer andere stoffen in die niet zo goed voor je zijn. Water is daarom echt de beste keuze;
• Gemiddeld drinkt een mens in zijn of haar leven maar liefst 75.000 liter water.

Wist je dat…?

• Je tussen de 95 en 190 liter water gebruikt als je douchet.
  Bij het toilet doorspoelen ligt het aantal liters tussen de 7,5 en 26,5;
• In heel veel eten ook water zit. Een ananas bestaat bijvoorbeeld voor 80% uit water.
  Bij een tomaat is dit maar liefst 95%;
• Water helpt om slechte stoffen uit je lichaam te verwijderen;
• Water je maag al 5 minuten, nadat je het gedronken hebt, verlaat;
• Bevroren water 9% lichter is dan vloeibaar water. Daardoor kan ijs op water drijven;
• Een liter water 1 kilogram weegt;
• Water zorgt voor de juiste temperatuur in je lichaam. Wanneer je koorts hebt is het dus extra belangrijk
  om veel water te drinken.