Je ligt onderuitgezakt op je tuinstoel en dan gaat de blieb van je mobiele telefoon: hét bewijs dat e-mail het op je telefoon daadwerkelijk doet. Zuchtend lees je dat de vereniging van je kind vrijwilligers zoekt om te helpen bij een voetbaltour die in de vakantie langskomt. Het voorjaar is begonnen en dat is ook de tijd van toernooien, selectietrainingen voor het komende seizoen en extra activiteiten. Bij al die activiteiten heeft de club natuurlijk jouw helpende hand hard nodig!

Het berichtje vreet wel een beetje aan je verantwoordelijkheidsgevoel. Je oudste doet immers mee met de voetbaltour, maar je jongste is nog te klein. Dus je besluit om een keer over te slaan, je hebt er nu eens geen zin in. Je topvoetballer in spe, die het mailtje ook leest, moppert ‘dat kun je toch gewoon niet maken! Je verdedigt jezelf met allerlei belachelijke, niet ter zake doende smoesjes waarom je niet mee kan (lees: wil) doen en je vraagt je kind te stoppen jou onder druk te zetten. Hardwerkende moeders hebben in de vakantie ook behoefte aan rust, daarmee basta!

Die avond bekruipt je een schuldgevoel van hier tot Tokio. Heel onvolwassen vind je jezelf ineens. Je kunt toch best eventjes meehelpen? Je pakt je mobieltje, zoekt het bewuste bericht op, drukt op reply en schrijft dat je GRAAG wilt meehelpen. Bijna meteen ontvang je een mailtje (‘blieb’) terug. Daarin staat dat het TOP is dat je wilt helpen. Hierdoor krijg je toch wel een heel goed gevoel: het wordt gewaardeerd dat je iets voor de club doet. Je slaat jezelf bij wijze van spreken op de borst en zegt hardop: wat ben ik toch een kanjer! Je kunt er weer tegenaan.

De spannende dag van de voetbaltour breekt aan. Gewapend met kekke handtas, sportieve schoentjes, je onontbeerlijke mobiel (wie weet bellen ze nog af) en twee super enthousiaste kinderen reis je af naar de voetbalclub. Daar aangekomen krijgen jij en een mede-hulpmoeder een enthousiast onthaal. Op je vraag of de jongste zoon ook mee mag doen, krijg je direct een zeer positieve reactie. Meehelpen heeft zo zijn voordelen…

Dan worden alle ‘volunteers’ verzocht mee naar buiten te lopen. Je moet ineens om jezelf lachen als je ziet dat anderen allemaal in trainingspak gekleed zijn. De leider vertelt dat er heel veel vrijwilligers zijn en dat niet iedereen mee kan helpen. Je kijkt elkaar quasi ‘teleurgesteld’ aan en ‘offert’ je op bij de leider. Direct biedt hij een drankje aan in de kantine en daar geniet je met elkaar van al die enthousiaste en gedreven vrijwilligers, gemotiveerde kinderen, maar misschien nog wel het meest van het streepje achter je naam…

Veel clubs zijn op zoek naar vrijwilligers en het is leuk om actief betrokken te zijn bij het sporten van je kind. Er is altijd wel een activiteit te vinden die bij je past. Is het niet op of langs het veld, dan ben jij misschien wel een van de nieuwe webredacteuren, kantinemedewerkers, chauffeurs, bestuursleden, communicatiemedewerkers, materiaalmensen of wasvaders of -moeders waar de vereniging met spoed op zit te wachten. Meld je aan bij de club van je kind en ervaar hoe fijn en gezellig het is om te helpen!

Sandra Blikslager

Juni 2011